THE DEMOCRATIC NEWS

History is generous in the moment  and ruthless in hindsight. - ROHITH D S Jawaharlal Nehru was once celebrated as the architect of modern India; later, criticised for strategic missteps whose consequences lingered for decades. Indira Gandhi was admired for her resolve and political strength, yet forever marked by the shadow of the Emergency. Rajiv Gandhi entered office as a symbol of freshness and technological promise, only to be remembered equally for controversy and unmet potential. Power, it seems, is applauded in the present and questioned by the future. Now, the same question quietly follows Narendra Modi: How will history remember him? There is no denying that Modi has transformed Indian politics in unprecedented ways. His communication, narrative control, and electoral dominance are unmatched in recent decades. Supporters see a decisive leader who accelerated infrastructure development, expanded digital public systems, streamlined welfare delivery, ...

India does not lack power. It suffers from amnesia. Again and again, a familiar pattern repeats itself. Decisions are made in air-conditioned rooms, sealed with official signatures and wrapped in the language of “national interest.” The consequences, however, are lived elsewhere: in queues, at counters, on railway platforms, in hospital corridors, and now, even in airport terminals. The architects of chaos remain untouched. The executors and the everyday citizen absorb the shock. Demonetisation was the starkest reminder. Overnight, currency turned to paper. What followed was less a financial reform and more a nationwide endurance test. Policy-makers called it “necessary pain.” But the pain was not theirs to carry. It was borne by daily-wage workers who lost their work, seniors who stood in endless lines, small businesses that never reopened, and bank clerks blamed for decisions they never made. Years later, only the location has changed. The airport has replaced the bank queue. Cancell...

Santeshivara Lingannaiah Bhyrappa, born on 20 August 1931 in a small village in Hassan district of Karnataka, rose from humble beginnings to become one of India’s most celebrated Kannada novelists and thinkers. He lost his mother and brothers to plague as a child and even left school for a time to wander the country, working odd jobs before returning to complete his education. Bhyrappa earned his B.A. (Hons) and M.A. in Philosophy at Mysore University, where he won the gold medal, and later a Ph.D. from Baroda University. These experiences of hardship, scholarship and travel shaped the themes of his writing. Novelist and Academic Bhyrappa’s literary journey began with the publication of his first novel Bheemakaya in 1958. Over six decades he wrote more than 20 novels, essays, short stories and even screenplays. Alongside his writing, he served as a lecturer and professor of philosophy at institutions including the Regional College of Education in Mysore and the NCERT in Del...

When a child collapses on a playground, most classmates and teachers freeze. In a nation of over 250 million school-going children, fewer than one in twenty know the basics of CPR or first aid. Yet almost all can recite equations they may never use. This stark gap between what we teach and what life demands is India’s education paradox. The National Education Policy (NEP) 2020 pledged to shift from rote learning to competency-based education, but the timetable in most classrooms remains frozen. Children still spend far more hours on abstract mathematics than on life-saving, civic or financial skills. We cannot postpone practical education to “later stages” when emergencies happen every day. If we truly want to build capable citizens, we must teach CPR before calculus. Life-skills are fundamentals, not add-ons First aid, basic health and hygiene, disaster preparedness, civic duties, digital safety and financial literacy are not “extras.” They are as essential as literacy and...

-ROHITH D S In a climate where media narratives are increasingly shaped by virality rather than veracity, institutions rooted in long term social transformation often find themselves relegated to the periphery of public discourse. The Shri Kshetra Dharmasthala Rural Development Project (SKDRDP), a quiet but far-reaching initiative headquartered in Karnataka, is one such example.  Recent controversies and renewed attention on an unresolved criminal case have brought the Dharmasthala region into sharp, often speculative, focus. However, it is equally necessary to situate such scrutiny within a broader understanding of institutional legacy and public impact. Established over four decades ago under the guidance of Dr. D. Veerendra Heggade, the Dharmadhikari of the Sri Manjunatha Temple, SKDRDP has steadily grown into one of India’s most expansive rural development efforts. Today, it works with over 5.2 million members through 6.24 lakh self-help groups and has f...

In a deeply concerning development that threatens to strain Indo-Pak relations further, a Border Security Force (BSF) soldier from India was reportedly detained by the Pakistani Army after inadvertently crossing the international border near Punjab’s Gurdaspur sector. The incident comes at a time when tensions are already flaring due to the recent deadly militant attack in Pahalgam, Kashmir, which left several security personnel and civilians dead. Sources within the BSF confirmed that the soldier, part of a routine patrol unit, got separated from his team and unintentionally stepped across the unfenced section of the border during low visibility conditions. The soldier was immediately apprehended by Pakistani forces and has since been held in military custody. While officials in both countries have yet to release formal statements, diplomatic backchannels have reportedly been activated in an attempt to secure his safe and early release. Echoes of the Abhinandan Episode The...

In the streets of India, from Kerala to Kashmir, the voices raised for the people of Palestine have been loud and passionate. Placards fly high, slogans echo through lanes, and social media feeds overflow with solidarity hashtags. But the same streets fall eerily silent when it comes to mourning the victims of terror in their own homeland or addressing the plight of persecuted communities in neighboring nations. This glaring contrast in response begs the question: Is outrage in India becoming selectively curated? Just yesterday, a horrifying terror attack in the picturesque Baisaran Valley of Pahalgam, Jammu and Kashmir, claimed the lives of 26 innocent Indian tourists. The militant group that took responsibility did not spare even the families who had come seeking peace in the valley. Yet, the national conversation remained muted. No candlelight vigils, no trending hashtags, no emotional appeals—at least not from the sections that vigorously advocate for justice abroad. A ...

On April 22, 2025, the serene meadow of Baisaran in Pahalgam, often described as “mini-Switzerland” for its breathtaking beauty, became the site of unimaginable horror. A group of heavily armed terrorists opened fire on unarmed tourists, brutally killing 28 individuals and injuring more than 20 others. This was not just a terror attack; it was an assault on the very soul of Kashmir, on India’s unity, and on the fragile hope of peace in a region long tormented by violence. Among the deceased were 24 Indian tourists hailing from different parts of the country, two local Kashmiris, and two foreign nationals from Nepal and the UAE. The victims also included a young naval officer and an Intelligence Bureau official—both symbols of India’s unwavering resolve in the face of terror. The Resistance Front (TRF), an offshoot of Lashkar-e-Taiba, claimed responsibility, citing opposition to demographic changes in the Valley as their motive. But motives do not justify murder. And claims ...

Politics and business increasingly mirror each other, blurring the lines between governance and market strategies. Just as corporations compete for customers, political parties compete for votes, using targeted messaging and strategic alliances. However, unlike businesses, which are regulated through consumer protection laws, political parties often evade accountability for broken promises and financial opacity. This raises a pressing question: Is Indian democracy transforming into a high-stakes corporate enterprise where electoral success outweighs governance? Political Parties as Corporations: The Race for Market Domination National political parties operate like corporate giants aiming for market dominance. The BJP’s strategy resembles an aggressive multinational corporation—absorbing regional players, poaching leaders, and using financial muscle to outspend rivals. The Congress, once the dominant "market leader," now struggles like a legacy brand trying ...

India’s path to nationhood and beyond has been lined with many triumphs, but also two unspeakable tragedies that left scars across generations: the 1919 Jallianwala Bagh massacre and the 1984 anti-Sikh riots. These two events, though divided by decades and differing political contexts, share a common theme mass violence inflicted on Indian citizens, enabled or executed by the State. 1919: The Garden That Bled On the day of Baisakhi, April 13, 1919, thousands gathered peacefully in Jallianwala Bagh, Amritsar, to protest the draconian Rowlatt Act. The open square, surrounded by walls with narrow exits, turned into a death trap when Brigadier General Reginald Dyer ordered his troops to fire without warning. For ten terrifying minutes, around 1,650 rounds were fired into the unarmed crowd. Estimates of the dead range from the official British figure of 379 to over 1,000 according to Indian sources. This act of colonial brutality stunned the nation and the world, trigger...

ಐವರು ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ಸಂಸತ್ ಭವನದ ಸಂಕೀರ್ಣಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿ ಎಂಟು ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ತೋಟಗಾರನನ್ನು ಕೊಂದ ಕರಾಳ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಸಂಸದರಿಗೆ ಇಂದು ಇಬ್ಬರು ಅಪರಿಚಿತರು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ವೀಕ್ಷಣಲಾಯದಿಂದ ಜಿಗಿದು ಸಂಸದರನ್ನ ಬೆಚ್ಚಿಬಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. 22 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಏನಾಯಿತು?                  ಡಿಸೆಂಬರ್ 13, 2001 ರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಐವರು ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು 11:40 ರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಸಂಸತ್ ಭವನದ ಸಂಕೀರ್ಣವನ್ನು ಅದರ ವಿಂಡ್ ಶೀಲ್ಡ್ನಲ್ಲಿ ನಕಲಿ ಗೃಹ ಸಚಿವಾಲಯದ ಸ್ಟಿಕ್ಕರ್ ಅನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿದ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಅನುಮಾನದ ಮೇಲೆ, ಕಾರನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸಲು ಒತ್ತಾಯಿಸಲಾಯಿತು, ನಂತರ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ಕೆಳಗಿಳಿದು ಗುಂಡಿನ ದಾಳಿ ನಡೆಸಿದರು. ಇದು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಿತು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಕಟ್ಟಡದ ಗೇಟ್‌ಗಳನ್ನು  ಮುಚ್ಚಲಾಯಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, 100 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಂತ್ರಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಸದರು ಸಂಸತ್ತಿನ ಒಳಗೆ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು.               ಸುಮಾರು 30 ನಿಮಿಷಗಳ ಕಾಲ ನಡೆದ ಗುಂಡಿನ ಚಕಮಕಿಯಲ್ಲಿ ಐವರು ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು, ಎಂಟು ಮಂದಿ ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಮತ್ತು ಓರ್ವ ತೋಟಗಾರ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ್ದು, 15 ಮಂದಿ ಗಾಯಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.             ಈ ದಾ...

ಬದುಕಲು ಬೇಕಾದ ಗಾಳಿ ನೀರು ಬೆಳಕು ಬಟ್ಟೆ ಮನೆಯಂತೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ಕೂಡ ದೇಹಕ್ಕೆ ಬೇಕಿರುವ ಒಂದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ ವಸ್ತುವಿನಂತೆ ಅನೇಕರಿಗೆ ಆಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಹೌದು ಮೊಬೈಲ್ ಇಲ್ಲದೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಜೀವನವಿಲ್ಲ, ಮೊಬೈಲ್ ನೋಡುತ್ತಾ ಎದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಮಲಗುವುದೇ ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ . ನೀವು ಒಂದು ಗುಂಪಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೋಡಿ ಅದೆಷ್ಟು ಜನ ಮೊಬೈಲ್ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ ಅಂತ , ಸಂಖ್ಯೆಯಂತೂ ಶೇ೭೦% ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಗಾಡಿ ಚಲಿಸುವಾಗ, ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ, ಉಪಹಾರ ಸೇವಿಸುವಾಗ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಟಾಯ್ಲೆಟ್ ಹೋಗುವಾಗಲೂ ಮೊಬೈಲ್ ಬಳಸುವ ಧೀಮಂತರನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇವೆ.      ಮೊಬೈಲ್ ಕೆಟ್ಟ ವಸ್ತುವೇ ? ಮೊಬೈಲ್ ಜನರ ಜೀವನಾಡಿ ಆಗಿದೆ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ , ನಮಗೆ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಏನನ್ನೇ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳ ಬೇಕಾದರು ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಮೊಬೈಲ್ ಬೇಕು. ಸಂಬಂಧಗಳ ಬೆಸೆಯಲು  ಮೊಬೈಲ್ಬೇಕು, ವಿದ್ಯೆಗಾಗಿಯೂ ಬೇಕು  ಹಿಗಾಗಿ ಇದು ಕೆಟ್ಟ ವಸ್ತುವೇನಲ್ಲ ಆದರೇ ನಾವು ಬಳಸುವ ರೀತಿ ನೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ ಅಷ್ಟೇ .  ಹೌದು, ಮೊಬೈಲ್ ನೋಡುತ್ತಾ ತಲೆ ಬಾಗಿಸಿದವರು ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಇರುವಂತಾಗಿರುವ ಸಂಗತಿಗಳು ಇವೆ, ಮತ್ತು ಇದೆ ಮೊಬೈಲ್ ಮುಖಾಂತರ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜೀವ ಜಗತ್ತನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದು ಇದೆ,  ಮೊಬೈಲ್ ಕೊಳ್ಳಲು ಕಿಡ್ನಿ ಮಾರಿದ್ದು, ಮನೆ...

ಜ್ಞಾನಭಂಡಾರದ ಶಕ್ತಿ, ಸರಸ್ವತಿಯೇ ನಾಚುವಂತಹ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿ, ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ಮಾದರಿಯಾದ ಸಂವಿಧಾನವನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಯುಕ್ತಿ ಇರುವ ಧೀಮಂತ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಜನನ ೧೮೯೧ ಏಪ್ರಿಲ್ ೧೪ ರಂದು ಭೀಮಬಾಯಿ ಹಾಗೂ ರಾಮಜಿ ಅವರ 14ನೇ ಹಾಗೂ ಕೊನೆಯ ಮಗನಾಗಿ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ರತ್ನಗಿರಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಅಂಬವಾಡಿಯ ಮಹಾರ್ ಜಾತಿಯಲ್ಲಿ ಭೀಮರಾವ್ ರಾಮಜೀ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ಎಂಬ ನಾಮಧಾರಿ ಯಾಗಿ ಜನನ ಪಡೆದರು. ‌ ಬಡತನದ ಕಗ್ಗತ್ತಲು ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆಯ ಅಲೆಗಳ ಭೋರ್ಗರೆತ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ. ಇದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ 1896 ರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹಡೆದೌವನ ಕಳೆದುಕೊಂಡರು. ಅತ್ತೆಯ ಆರೈಕೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಓದಲು ಬಲು ಆಸಕ್ತರು.  1890 ರಲ್ಲಿ ಸತಾರಾದ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆಯ ಕರಾಳ ಅನುಭವಗಳ ನಡುವೆ ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಧೈರ್ಯ ದಿಂದ ಮುಂದಾದರು. ಬಾಲಕನಾಗಿದ್ದಾಗ ಇವರು ಊರ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಕುಡಿದಕ್ಕೆ ಊರಿನವರಿಂದ ಪೆಟ್ಟು ತಿಂದರೂ. ಒಂದು ಬಾರಿ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗ ಇವರು ದಲಿತ ನೆಂದು ತಿಳಿದದಕ್ಕೆ ಜನ ಇವರನ್ನ ಗಾಡಿಯಿಂದ ಹೊರದೂಡಿದರು. ಆದರೆ ಈ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಛಲವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸದೆ ಇದಿದ್ದರೆ ವಿಶ್ವವೇ ಮೆಚ್ಚುವಂತ ಮಹಾನ್ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ೧೯೦೬ ಏಪ್ರಿಲ್ ನಾಲ್ಕರಂದು ರಮಾಬಾಯಿ ಎಂಬವರೊಡನೆ ದಾಂಪತ್ಯ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ಗೆ ಆಗ ೧೫ ವರ್ಷ .೧೯೦೭ ರಲ್ಲಿ ಮೆಟ್ರಿಕ್ಯುಲೇ...

ಆಕಾಶದಿಂದ ಉದರಕ್ಕೆ ಉದುರುವ ಮಳೆಯೂ ಬಿದ್ದೇನೆಂದು ಮರಳಿ ಮೇಲೇಳದಿದ್ದರೆ ಮೊಡವಾಗುವುದೇ. ಸಾಗುವ ದಾರಿ ದೂರವೆಂದು ನದಿಯು ಹರಿಯುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ ವಿಶಾಲ ಸಮುದ್ರವನ್ನ ತಲುಪಲು ಸಾಧ್ಯವೇ. ಇಲ್ಲವಲ್ಲವೇ ಓದುಗರೇ!     ನಾವು ಮಾನವರು, ಜಗತ್ತಿನ ಬುದ್ದಿಜೀವಿಗಳು, ಸಕಲವನ್ನೂ ಅರಿತವರು, ಆದರೇ ಜೀವಾರಾಹಿತ ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ ಇರುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಇಲ್ಲದ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏಳು ಬಿಳು ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಬಿದ್ದರೆ ಕುಗ್ಗಿ ಹೋಗುವ ಧೀಮಂತರು ಅನೇಕರಾದರೆ ಬೀಳನ್ನೇ ಛಲವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಮೇಲೇಳುವವರು ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು. ಇವರೇ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವ ಜೀವನ ಸಾಧಕರು. ಇವರು ಸಾಗಬೇಕಾದ ದಾರಿಯನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಮುನ್ನುಗಿ ವಿಷಾಲ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗುವರು.       ಹೌದು! ಓದುಗರೇ. ಭಾರತದ ಜೇಮ್ಸ್ ಬಾಂಡ್" (Indian James Bond) ಎನ್ನುವ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಜೀವಿತದ 40 ವರ್ಷವನ್ನು ದೇಶದ ರಕ್ಷಣೆಯ ವಿಚಾರವಾಗಿಯೇ ಕಳೆದಿರುವ ಧೈರ್ಯ ಹಾಗೂ ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಒಂದೇ ರೂಪವಾಗಿರುವ ಅಜಿತ್ ಧೋವಲ್ ಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿಂದ ಜನ್ಮದಿನದ ,ಶುಭಾಶಯಗಳು ಬಂದಿವೆ. ಶತ್ರು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡು ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಗೆ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ರವಾನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಜಿತ್ ಧೋವಲ್, ದೇಶದ ಬಹುಮುಖ್ಯ ಸಾಧನೆಗಳಾದ ಆಪರೇಷನ್ ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ ಥಂಡರ್, ಸರ್ಜಿಕಲ್ ಸ್ಟ್ರೈಕ್ ...

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದರು ಪಡೆಯದಿದ್ದರೂ ನಾವು ಸುಖದಿಂದ ಇರಬಹುದು . ಆದರೆ ಆ ಇಬ್ಬರು ದೇವರುಗಳು ಇಲ್ಲದ ಬದುಕು ಬರಡು. ಹೌದು ಓದುಗರೆ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳೆಂಬ ದೇವರು ಬೆಲೆಕಟ್ಟಲಾಗದ ಮಾಣಿಕ್ಯಧಷ್ಟು ಅಮೂಲ್ಯ. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ದೇವರುಗಳು ದೊಡ್ಡದೆಂದರೆ ಅದು ತಂದೆ ತಾಯಿಯೇ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರಿಲ್ಲದೆ ನಾವಿಲ್ಲ. ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಯಾವ ತಾಯಿಯು ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಕೆಡಕು ಬಯಸಿದ ಸನ್ನಿವೇಶವೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾವ ತಂದೆಯು ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸದಾ ನಿದರ್ಶನವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ವಜ್ರಗಳನ್ನು ದ್ವೇಷ ಮಾಡುವ ಬೈಯುವಂತಹ ನೀಚ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರೆ ನಂಬಲು ಅಸಾಧ್ಯ ಆದರೆ ಅದೇ ಸತ್ಯ.                     ತಾನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ತಣ್ಣೀರು ಬಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕೈತುತ್ತು ಇಟ್ಟ ತಾಯಂದಿರಿದ್ದಾರೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ರಾತ್ರಿ ಎಂದು ನೋಡದೆ ದೇಹ ಸವಿಸಿ ದುಡಿದ ತಂದೆಯಂದಿರು ಇದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಕಷ್ಟ ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆ. ತನ್ನ ಮಗ ಕುರೂಪಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಎದೆ ಹಾಲು ಕೊಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ತಾಯಂದಿರಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತಾಯಿ ಆಚಾತುರ್ಯವಾಗಿ ಕಾಯಿಲೆ ಹೊಂದಿದರೆನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಅವರನ್ನು ವೃದ್ಧಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತಳೋ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾರೆ ಸ್ವಾಮಿ. ಮಗನಿಗೆ ಹುಷಾರ್ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋದ ತಂದೆ ಇದ್ದಾರ...