Skip to main content

2001 ರ ಸಂಸತ್ ದಾಳಿಯ 22 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಮರುದಾಳಿಯ ಯತ್ನ?

ಐವರು ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ಸಂಸತ್ ಭವನದ ಸಂಕೀರ್ಣಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿ ಎಂಟು ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ತೋಟಗಾರನನ್ನು ಕೊಂದ ಕರಾಳ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಸಂಸದರಿಗೆ ಇಂದು ಇಬ್ಬರು ಅಪರಿಚಿತರು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ವೀಕ್ಷಣಲಾಯದಿಂದ ಜಿಗಿದು ಸಂಸದರನ್ನ ಬೆಚ್ಚಿಬಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ.
22 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಏನಾಯಿತು?
                 ಡಿಸೆಂಬರ್ 13, 2001 ರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಐವರು ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು 11:40 ರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಸಂಸತ್ ಭವನದ ಸಂಕೀರ್ಣವನ್ನು ಅದರ ವಿಂಡ್ ಶೀಲ್ಡ್ನಲ್ಲಿ ನಕಲಿ ಗೃಹ ಸಚಿವಾಲಯದ ಸ್ಟಿಕ್ಕರ್ ಅನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿದ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಅನುಮಾನದ ಮೇಲೆ, ಕಾರನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸಲು ಒತ್ತಾಯಿಸಲಾಯಿತು, ನಂತರ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ಕೆಳಗಿಳಿದು ಗುಂಡಿನ ದಾಳಿ ನಡೆಸಿದರು. ಇದು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಿತು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಕಟ್ಟಡದ ಗೇಟ್‌ಗಳನ್ನು
 ಮುಚ್ಚಲಾಯಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, 100 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಂತ್ರಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಸದರು ಸಂಸತ್ತಿನ ಒಳಗೆ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು.
              ಸುಮಾರು 30 ನಿಮಿಷಗಳ ಕಾಲ ನಡೆದ ಗುಂಡಿನ ಚಕಮಕಿಯಲ್ಲಿ ಐವರು ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು, ಎಂಟು ಮಂದಿ ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಮತ್ತು ಓರ್ವ ತೋಟಗಾರ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ್ದು, 15 ಮಂದಿ ಗಾಯಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.
            ಈ ದಾಳಿಯನ್ನು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮೂಲದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಸಂಘಟನೆಗಳಾದ ಲಷ್ಕರ್-ಎ-ತೊಯ್ಬಾ ಮತ್ತು ಜೈಶ್-ಎ-ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಜಂಟಿಯಾಗಿ ನಡೆಸಿವೆ ಎಂದು ಆಗಿನ ಗೃಹ ಸಚಿವರಾಗಿದ್ದ ಎಲ್ ಕೆ ಅಡ್ವಾಣಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ತನಿಖೆಯ ಪ್ರಕಾರ, "ಆತ್ಮಹತ್ಯಾ ದಳವನ್ನು ರಚಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ಐವರು ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಪ್ರಜೆಗಳು ... ಅವರ ಭಾರತೀಯ ಸಹಚರರನ್ನು ಬಂಧಿಸಲಾಗಿದೆ " ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು.
ಇಂದು ಸಂಸತ್ ಭವನದಲ್ಲಿ ಏನಾಯಿತು?
 ಗ್ಯಾಲರಿಯಿಂದ ಲೋಕಸಭೆಯ ಚೇಂಬರ್‌ಗೆ ಜಿಗಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ಸಂಸದ ಬೆಂಚುಗಳ ಮೇಲೆ ಜಿಗಿಯುತ್ತಿರುವುದು ಕಂಡುಬಂದಿದೆ.ಗದ್ದಲ ಆರಂಭವಾದ ತಕ್ಷಣ ಲೋಕಸಭೆಯ ಸ್ಪೀಕರ್ ಸಭೆಯನ್ನು ಮುಂದೂಡುವಂತೆ ಕರೆ ನೀಡಿದರು.
ಒಳನುಗ್ಗಿದವನು ಬೆಂಚುಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾರಿ, ಘೋಷಣೆಗಳನ್ನು ಕೂಗುತ್ತಾ ಮತ್ತು ಅಪರಿಚಿತ ಹೋಗೆ ಡಬ್ಬಿಯನ್ನು ಎಸೆಯುವುದು ಕಂಡುಬಂದಿತು ಎಂದು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷದರ್ಶಿಗಳು ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ.

 ಹೋಗೆ ಡಬ್ಬಿಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರು, ಒಬ್ಬ ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ದೆಹಲಿ ಪೊಲೀಸರು ಸಾರಿಗೆ ಭವನದ ಮುಂದೆ ಬಂಧಿಸಿದರು.ಪುರುಷನನ್ನು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಮೂಲದ ಅಮೋಲ್ ಶಿಂಧೆ (25) ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದ್ದು, 42 ವರ್ಷದ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಹರಿಯಾಣದ ಹಿಸಾರ್‌ನ ನೀಲಂ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಇಡೀ ಪ್ರಕರಣದ ಬಗ್ಗೆ ಕೂಲಂಕುಷವಾಗಿ ತನಿಖೆ ನಡೆಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಘಟನೆಯ ನಂತರ ಲೋಕಸಭೆ ಸ್ಪೀಕರ್ ಓಂ ಬಿರ್ಲಾ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಬಂಧಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಅವರ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ. ಸಂಸತ್ತಿನ ಹೊರಗಿದ್ದ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಪೊಲೀಸರು ಬಂಧಿಸಿದ್ದಾರೆ.


ಸಂಸತ್ ಭಾವನದೊಳಗೆ ಹೇಗೆ ಹೋಗಬಹುದು?

*ಭಾರತೀಯ ಸಂಸತ್ತಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಲು, ಸಂಸತ್ತಿನ ಸಮರ್ಥ ಪ್ರಾಧಿಕಾರದಿಂದ ಮಂಜೂರು ಮಾಡಿದ ಸಂದರ್ಶಕರ ಪಾಸ್ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.
 *ಅಧಿಕೃತ ಪಾಸ್ ಪಡೆಯಲು, ಒಬ್ಬರು ಸಂಸತ್ತಿನ ಸೆಕ್ರೆಟರಿಯೇಟ್‌ಗೆ ಅರ್ಜಿ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು.ನಿಮಗೆ ಸಂಸತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಸದಸ್ಯರಿಂದ ಅಥವಾ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಯಾರೊಬ್ಬರಿಂದಲಾದರೂ ಶಿಫಾರಸು ಪತ್ರದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.
 *ಒಮ್ಮೆ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಸಂಸದರಿಂದ ಶಿಫಾರಸು ಪಡೆದರೆ, ಅವರು ಸ್ಥಳೀಯ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಯ ಮೂಲಕ ನಿಮ್ಮ ರುಜುವಾತುಗಳನ್ನು ದೃಢೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ನಂತರ ಅವರು ಪಾಸ್ ನೀಡುತ್ತಾರೆ.
 *ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಈ ಪಾಸ್‌ನ ಮಾನ್ಯತೆಯು ಒಂದು ಗಂಟೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದರ ನಂತರ, ನೀವು ಗ್ಯಾಲರಿಯನ್ನು ತೊರೆಯಬೇಕು.
 *ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಯಾವುದೇ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಗ್ಯಾಜೆಟ್, ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್, ಪೆನ್ ಅಥವಾ ಪೇಪರ್ ಕೂಡ ಇರಬಾರದು.
 *ನೀವು ಸಮಯದುದ್ದಕ್ಕೂ ಕಾವಲುಗಾರರ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದೀರಿ ಮತ್ತು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪ್ರಜ್ಞಾಹೀನ ತಪ್ಪು ಕೂಡ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೊರಹಾಕಬಹುದು.
* ರಾಜ್ಯಸಭೆ ಮತ್ತು ಲೋಕಸಭೆಯ ಪಾಸ್‌ಗಳು ವಿಭಿನ್ನ ಬಣ್ಣವನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ಲೋಕಸಭೆಯ ಪಾಸ್ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ್ದಾಗಿದ್ದು, ರಾಜ್ಯಸಭೆಯ ಪಾಸ್ ಮರೂನ್ ಬಣ್ಣದ್ದಾಗಿದೆ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಲೋಕಸಭಾ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಗದ್ದಲ ಎಬ್ಬಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರೆ ಇದು ಭದ್ರಾತಾ ಲೋಪವೇ ಸರಿ.
ಕೃಪೆ : ಗೂಗಲ್ (ಮಾಹಿತಿ ಹಾಗೂ ಚಿತ್ರಗಳಿಗಾಗಿ )




Labels:

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Of Servants and Kings: India’s Forgotten Lesson in Democracy

India does not lack power. It suffers from amnesia. Again and again, a familiar pattern repeats itself. Decisions are made in air-conditioned rooms, sealed with official signatures and wrapped in the language of “national interest.” The consequences, however, are lived elsewhere: in queues, at counters, on railway platforms, in hospital corridors, and now, even in airport terminals. The architects of chaos remain untouched. The executors and the everyday citizen absorb the shock. Demonetisation was the starkest reminder. Overnight, currency turned to paper. What followed was less a financial reform and more a nationwide endurance test. Policy-makers called it “necessary pain.” But the pain was not theirs to carry. It was borne by daily-wage workers who lost their work, seniors who stood in endless lines, small businesses that never reopened, and bank clerks blamed for decisions they never made. Years later, only the location has changed. The airport has replaced the bank queue. Cancell...
Post a Comment
Read more

“Why India’s Schools Must Teach CPR Before Calculus”

When a child collapses on a playground, most classmates and teachers freeze. In a nation of over 250 million school-going children, fewer than one in twenty know the basics of CPR or first aid. Yet almost all can recite equations they may never use. This stark gap between what we teach and what life demands is India’s education paradox. The National Education Policy (NEP) 2020 pledged to shift from rote learning to competency-based education, but the timetable in most classrooms remains frozen. Children still spend far more hours on abstract mathematics than on life-saving, civic or financial skills. We cannot postpone practical education to “later stages” when emergencies happen every day. If we truly want to build capable citizens, we must teach CPR before calculus. Life-skills are fundamentals, not add-ons First aid, basic health and hygiene, disaster preparedness, civic duties, digital safety and financial literacy are not “extras.” They are as essential as literacy and...
Post a Comment
Read more

Misplaced Outrage and Overlooked Service

-ROHITH D S In a climate where media narratives are increasingly shaped by virality rather than veracity, institutions rooted in long term social transformation often find themselves relegated to the periphery of public discourse. The Shri Kshetra Dharmasthala Rural Development Project (SKDRDP), a quiet but far-reaching initiative headquartered in Karnataka, is one such example.  Recent controversies and renewed attention on an unresolved criminal case have brought the Dharmasthala region into sharp, often speculative, focus. However, it is equally necessary to situate such scrutiny within a broader understanding of institutional legacy and public impact. Established over four decades ago under the guidance of Dr. D. Veerendra Heggade, the Dharmadhikari of the Sri Manjunatha Temple, SKDRDP has steadily grown into one of India’s most expansive rural development efforts. Today, it works with over 5.2 million members through 6.24 lakh self-help groups and has f...
Post a Comment
Read more